یکی دیگر از نقش‌های اصلی و کارآمدی که بر دوش همیاران نهاده شده، واسطه بودن بین ظرفیت‌ها و نیازمندی‌ها است. اغلب افراد یا خانواده‌های هدف همیاری هنگامی‌که با یک آسیب با مشکلی فردی، گروهی و یا خانوادگی روبرو می‌شود، نمی‌دانند به کجا باید مراجعه کنند؛ چه نهاد یا سازمان یا گروهی متولی حل مشکلات آن‌ها است؛ اگر هم نهاد یا ظرفیت مربوطه را پیدا کنند، چگونگی ارائه درخواست و مطالبه خود و نحوه پیگیری آن را نمی‌دانند؛ از قوانین و مقررات اطلاع ندارد و در مطالبه حقوق خود کند یا ضعیف عمل می‌کنند. از این رو همیار به‌عنوان یک پل و واسط بین مردم و سازمان و نهادهای مرتبط، وارد عمل شده و تلاش می‌کند، از این طریق، استعداد مخاطبان را شکوفا کرده یا مشکلات آسیب‌ دیدگان را حل‌وفصل نماید. واسطه‌گری آثار و برکات فراوان دنیوی و اخروی برای همیار و خانواده‌ها به همراه دارد و همواره مورد تأکید قرار گرفته است. امام صادق (ع) فرمودند: «ایمان به خدا، پیامبر و علی نیاورده کسی که برادر مؤمنش نزد او آمده تا نیازش را برآورده سازد؛ اما او با روی گشاده از نیازمند استقبال نکند، اگر نیاز او به دست خودش برآورده می‌شود، به‌سرعت اقدام کند و اگر خودش نمی‌تواند حاجت او را برآورده سازد، بکوشد تا از طریق دیگران نیاز او را برآورده سازد، پس اگر خلاف این دستور عمل بکند میان ما و او ولایتی نیست.»[1] آن حضرت در روایت دیگری فرمودند: «هر مؤمنی که بتواند نیاز مؤمن دیگر را رفع کند - خواه از خودش و خواه از دیگری و با وساطت - و چنین نکند، خدا در روز قیامت او را با چهرة سیاه و چشمان برگشته و دست‌های به گردن آویخته بر می‌انگیزد و گفته می‌شود: این است آن خائنی که به خدا و رسول خدا خیانت کرده است؛ آنگاه فرمان می‌رسد او را در آتش افکنند.»[2] «هنگامی‌که به‌عنوان همیار به عضویت طرح همیاری خانواده درآمدم، خیلی خوشحالی شدم. ولی بعد از مدتی که دیدم هیچ کمک مالی به خانواده‌هایی که من همیارش هستم نمی‌شود، غصه و گرفتاری‌ها بی‌پاسخ خانواده‌ها حالم را بد کرد. بسیار ناراحت و پشیمان شدم، به حدی که قصد داشتم از عضویت در طرح خارج شوم! تا اینکه در آموزش‌های همیاری به ما گفتند، کار شما رصد کردن و معرفی افراد و خانواده‌ها و مشکلات آن‌ها به ظرفیت‌هایی است که معرفی می‌شوند. در واقع من یاد گرفتم باید واسطه می‌شدیم و ماهیگیری را یاد می‌دادیم نه ماهی دادن را. از آن روز جمله‌ زیر را به‌عنوان شعار محوری خودم برای گفتگوی با خانواده‌ها انتخاب کردم: «تو در پناه خدایی و خدا هرگز دیر نمی‌کند.» این نگاه، هم خودم را آرام و نسبت به آینده همیاری امیدوار می‌کرد، هم خانواده‌ها را برای حل‌وفصل مسائل و مشکلات امیدوار نگه می‌داشت.»   [1]. مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج 12، ص 434. [2]. المحاسن، ج ۱، ص ۱۰۰.