اعتمادسازی یکی از مراحل همیاری خانواده است که در زمینه شناسایی و جمع آوری اطلاعات از خانواده‌ها و همکاری بعدی آن‌ها و اجرای دستورالعمل‌های همیاران مؤثر است. اعتمادسازی به مدل‌های مختلفی صورت می‌گیرد: مدل ۱: اعتمادسازی اولیه برای همیار توسط بسترهای مشهور و پرآوازه و معروف محلی همچون مساجد، مراکز فرهنگی و افراد شاخص و مورد اعتماد محله. مدل ۲: مشهور بودن خود همیار و داشتن اعتبار خاص در سطح محله مثل اینکه همیار از معلمان شاخص، مددکاران، یا فعالان فرهنگی اجتماعی محله است و رزومه فعالیتی موفقی در سطح محله داشته است. مدل ۳: ارتباط اولیه همیار با افراد و خانواده‌ها و نشان دادن توانمندی‌ها و ظرفیت‌های خود به گروهای هدف. مدل ۴: آشنایی پیشین خانواده‌ها با همیار از طریق همسایگی، قوم‌وخویشی، رفاقت و ... مدل ۵: ارائه خدمات حمایتی جزئی و هدفمند توسط همیار با هدف ارتباط‌گیری و اعتمادسازی اولیه. «همیار  باید با تواضع وارد خانواده‌ها شود. خود را بالاتر از آن‌ها نداند. برخی پرونده‌ها در جلسه اول و دوم به من اعتماد نمی‌کردند، این نکته را یک مسئله طبیعی می‌دانستم، اما از جلسه سوم به بعد، برخی مسائلی از سوی اعضای خانواده‌های هدف همیاری به من گفته می‌شد که حتی خانواده‌اش هم از آن اطلاع نداشتند. برای جلب اعتماد لازم نیست خیلی کار خاصی انجام شود. مهم‌ترین کارم این بود که مثل خودشان بودم. جوری رفتار کردم که انگار خواهرشان هستم. مثل یک عضو خانواده با آن‌ها رفتار کردم.» برای اینکه همیار بتواند یک حامی و تکیه‌گاه مطمئن برای فرد و خانواده هدف همیاری باشد باید بتواند اعتماد آنان را نسبت به خود جلب کند. متأسفانه این اعتماد در بسیاری موارد به دلایل مختلف مانند برخی رفتارهای نادرست کنشگران پیشین بدون مهارت و تجربه، شرایط محیطی و جامعه و... کاهش یافته و یا از بین رفته است. بازآفرینی این اعتماد الزاماتی دارد که در ادامه به برخی موارد اشاره می‌شود.