1)تا اعتمادسازی صورت نگیرد، نباید از خانواده‌ها انتظار همکاری و دادن اطلاعات داشت. 2)آشنایی با مدل‌ها و تجربیات موفق اعتمادسازی برای همیاران ضروری است. 3)در فرایند همیاری خانواده، اصل بر اعتماد به خانواده و گفته‌های او است، مگر اینکه خلافش ثابت شود. 4)دلسوزی، صمیمت و رفاقت همیار با خانواده یکی از عوامل اثربخش اعتمادساز است. 5)تفکر و اندیشه ورزی برای استخراج مدل‌های بومی اعتمادسازی لازم است. 6)صدور کارت شناسایی برای همیاران از سوی بسترهای معروف محلی مثل مساجد و ... یکی از روش‌های موفق اعتمادسازی است. 7)نشست اولیه همه خانواده‌ها و معرفی همیاران توسط بسترهای مشهور محلی می‌تواند اعتماد اولیه را ایجاد کند. 8)بهتر است همیار در جلسات اول خود و ظرفیت‎ها و توانمندی‌هایش را به‌صورت کامل معرفی کند. 9)معرفی توانمندی‌ها نباید انسان را به تکبر و غرور و خودبزرگ‌بینی بکشاند. 10)جریان و گفتمان سازی طرح همیاری در سطح محله، بخشی از اعتمادسازی اولیه را ایجاد می‌کند. 11)ارائه برخی از خدمات عمومی به خانواده‌ها یکی دیگر از روش‌های اعتمادسازی اولیه است. 12)برای اعتمادسازی با مدل خدمت‌رسانی به خانواده، حفظ کرامت و عزت‌نفس آنان الزامی است. 13)نباید در ارائه خدمات به خانواده با هدف اعتمادسازی، زمینه شرطی‌سازی آن‌ها فراهم شود. 14)همیار باید به خانواده اطمینان دهد که اطلاعات آنان نزد وی امانت است و منتشر نمی‌شوند. 15)در برخی از قومیت‌ها به همیار بومی بیشتر اعتماد می‌کنند و در برخی از قومیت‌ها اعتماد به غریبه‌ها بیشتر است. 16)هماهنگی قول و عمل همیار تأثیر فراوانی در جهت اعتمادسازی دارد و قول و قرارهای بی‌اساس و بی‌سرانجام، سلب اعتماد می‌کند. 17)لازم است در فرایند مصاحبه و پذیرش اولیه، توانمندی همیار برای اعتمادسازی مورد ارزیابی قرار گیرد