ارتباط‌گیری همیاران و خانواده‌ها و گروهای هدف به شیوه‌های گوناگونی صورت می‌گیرد: گاهی میز خانواده استان یا شهرستان، گفتمان طرح همیاری خانواده را در سطح محله و بسترهای فرهنگی اجتماعی محله، جاری ساخته و در اختیار حلقه‌های میانی محلات هدف قرار می‌دهد. سپس همیاران از طرف بسترهای محلی همچون مساجد، پایگاه‌های بسیج محلی، مراکز نیکوکاری یا خیریه‌ها، هیئت‌های خانگی و ... به میز خانواده قرارگاه مردمی تحول اجتماعی استان معرفی‌شده و بعد از توانمند شدن به همان بستر اولیه خود بر می‌گردد و آن بستر اولیه با نام و اعتبار خود، زمینه ارتباط همیاران با خانواده‌های محله را فراهم می‌کند. گاهی نیز میز خانواده استان گفتمان طرح همیاری خانواده را برای مسئولین سازمان‌ها و نهادهای حاکمیتی تبیین می‌کند. سپس همیاران توسط مجموعه‌هایی همچون حوزه علمیه، بسیج دانشجویی، حوزه‌های مقاومت منطقه‌ای، امور مساجد، کمیته امداد، بهزیستی، امور زندان‌ها، آموزش و پرورش و ... برای شرکت در دوره‌های آموزشی و توانمندسازی معرفی شده و این همیاران بعد از کسب مهارت، به همان مجموعه پیشین خود مراجعه کرده و با اعتبار و نام و همکاری همان مجموعه وارد فرایند عملیاتی همیاری خانواده می‌شود. شیوه‌های ارتباط به‌صورت چهره به چهره و حضوری، بازدید از منزل و دیدار خانواده‌های هدف در مساجد، پارک‌ها و مراکز فرهنگی اجتماعی و ارتباط‌گیری با آن‌ها در این بسترها و ارتباط از طریق فضای مجازی نیز یکی از بسترهای ارتباطی برای همیاران است. در یک الگوی دیگر، طرح مرکز محلی همیاری خانواده با استفاده از ظرفیت یکی از سازمان‌ها و نهادهای حاکمیتی در سطح محله فعال شده، در این صورت این سازمان تعدادی از همکاران رسمی و یا قراردادی خود را جهت همکاری با طرح همیاری خانواده معرفی کرده و با کمک و همراهی میز خانواده قرارگاه مردمی تحول اجتماعی استان، زمینه آموزش و توانمندسازی همیاران فراهم می‌شود و در ادامه نیز همان سازمان، ارتباط همیاران با خانواده‌های هدف خود یا سایر خانواده‌های محله را ایجاد می‌کند. همچنین ممکن است میز خانواده با استفاده از اطلاع‌رسانی عمومی در بسترهای حقیقی و مجازی همچون توزیع پوستر و بروشور در تابلوهای اعلانات و مسیرهای رفت‌وآمد و گروها و کانال‌های مجازی محلی و استانی از افراد مستعد همیاری برای همکاری با طرح دعوت کرده و همیاران هم بعد از توانمندسازی به‌صورت فردی به سراغ خانواده‌های بستگان و همسایگان و دوستان خود بروند و خدمات همیاری را به آنان ارائه دهند. در الگوی دیگر ممکن است میز خانواده با استفاده از اطلاع‌رسانی عمومی در بسترهای حقیقی و مجازی همچون توزیع پوستر و بروشور در تابلوهای اعلانات و مسیرهای رفت‌وآمد و گروها و کانال‌های مجازی محلی و استانی از افراد مستعد همیاری برای همکاری با طرح دعوت می‌کند و همیاران را بعد از توانمندسازی به بسترهای محلی همچون مساجد، پایگاه‌های بسیج، خیریه‌ها، هیئت خانگی، برخی از سازمان‌های حمایتی و سایر ظرفیت‌های محلی معرفی کرده تا از ظرفیت آنان برای خدمت‌رسانی و همیاری خانواده‌های محله استفاده کنند.